Ανοργασμικέ:

Μα τι ψωλοβρόντης είσαι; Είναι ποτέ δυνατόν; Η μουνοδουλίασή σου είναι παροιμιώδης αδερφάκι μου. Και να 'σουν και πρωτάρης να 'λεγα. Αλλά τόσω χρονώ μπήχτης και ψωλαράς, πώς την πάτησες;
Πόσα χρόνια πέρασαν, θυμάσαι; Ούουου... Τουλάχιστον τόσα. Όταν στηνόσουνα μπροστά στο καινούριο σου έρικσον και περίμενες, όταν έβαζες ίντερνετ και στον καμπινέ, μην τύχει και λείψεις δυο λεπτά απ' το μέσσεντζερ κι έστελνες απεγνωσμένες φατσούλες και ταρακουνούσες την οθόνη άμα καθυστερούσε. Κι όταν, θυμάσαι τι μου 'λεγες, έμπαινες μέσα της και ήσουνα βασιλιάς κι αυτοκράτορας και τη φρόντιζες και της έκαμες πρωινό; Κι είχες παιδικό ύπνο, απονήρευτο και γαλήνιο και δε ροχάλιζες πια (έστω για λίγο μωρή μπουλντόζα) και περίμενες να ξυπνήσεις απ' το φιλί της και να γαμήσεις την πρωινή δουλειά σου (απαράδεκτα κι αψυχολόγητα παραμένουν τα ωράριά σου και δε σε βλέπω να τη βγάζεις τη δεκαετία) για τα πρωινά σας παιχνιδάκια, να περάσουν οι κατουρόκαβλες, να τελειώσει ο μαξιλαροπόλεμος και τα γούτσου-γούτσου, τα μάτσα-μούτσα, τα επιφωνήματα και τα σχετικά για να φύγεις με τη μούρη τσαλακωμένη και το χαζό χαμόγελο της ευτυχίας, ή κατ' άλλους αθλίους, του μαλάκα.
Γαμούσες τότε πού και πού, όχι σαν τώρα που τη βγάζεις τρεις φορές τη μέρα (και αν) για να κατουρήσεις, δεν είναι ακόμα για ν' αναπαύεται στα ένδοξά σου αρχίδια, τι σκατόγερος κατάντησες;
Και σαν να πέρασε ο καιρός της νιότης κι η αποχαύνωση έσπασε σαν πάγος τρίζοντας εκκωφαντικά, το γούτσου-γούτσου έγινε μπίρι-μπίρι και μουρ-μουρ και το μπαλαμούτι χουχούλιασμα κάτω απ' τα σεντόνια και καθόσουν κι έβλεπες κάθε χαζό ρομάντζο του κώλου κι ατένιζες από μακριά, στωικός πάντα, την πιθανότητα να γαμήσεις. Έδινες τόπο στην οργή και την κάβλα γιατί αγαπούσες ρε αδερφάκι, το ξέρω τι μου λες, και μαλάκωνες με τον καιρό και γίνηκες φλοκάτη και σε τύλιγε και τη ζέσταινες και σε κουβάλαγε σάμπως σε κρατούσε απ' τ' αρχίδια, άντρα πράμα, και δώστου το τηγάνι σύννεφο κι ας της έκανες όλα τα χατήρια κι έτρωγες και τη γκρίνια με την κουτάλα (μα τέτοιος μαλάκας δεν περίμενα να βγεις) και συνέχιζες και την αγαπούσες.
Γιατί ντρεπόσουνα να μου τα πεις νωρίτερα να λάβουμε τα μέτρα μας, η γυναίκα είναι σαν το μηχανάκι, αν δεν το στρώσεις απ' την αρχή τον ήπιες, δε στροφάρει καλά, τι χαυταλεύρας που είσαι, να σου κάνει τέτοια και να τα καταπίνεις, κορδελάκια και τσιριμώνιες το άβγαλτο και να μην το ντείρεις από νωρίς, καλόμαθε και σε καβάλησε αρχιτσουτσούνελκτε που νόμιζες ότι θ' αλλάξει και θα μάθει, ψωλοκόπανε, μέχρι που σού γιν' η ψωλή μελιτζανιά και τα 'χασες απ' τις ορμόνες και το 'ριξες στα τσίπουρα μωρή μπεκροκανάτα.
Έτρεχες σαν τον τρελό να προλάβεις τα πάντα και να είσαι καλός και δραστήριος και να τη βγάζεις απ' το βάλτο να της δείχνεις να ξεστραβωθεί και μόνο για ταξιτζή σε ήθελε και σε κουβάλαγε για να της κουβαλάς σαν το χαμάλη τα ψώνια και καλό ψώνιο κι εσύ ακολουθούσες, μην τυχόν και της χαλάσεις χατήρι, να τα προλάβεις όλα και να την πάρεις να την πας, να τη φέρεις και να ξαναπάς και ν' ακούσεις και μπινελίκια και γκρίνια και όρ'σε μη στα χρωστάω.
Και τώρα που λες θα τήνε στείλεις, αμήν και πότε το ξυλάγγουρο, όλο λόγια είσαι και μόλις σου κουνηθεί ξανατρέχεις, τι τελευταία ευκαιρία μου λες, όλο άτακτη υποχώρηση είσαι μωρέ, το τηγάνι πήρε το σχήμα της κεφαλής σου κι έγινε γουώκ, σιγά μην έχεις τ' αρχίδια έτσι όπως έγινες να τη σουτάρεις, σε ελέγχει και το ξέρεις. Μήπως σ' αρέσει ρε, είσαι μαζόχα και δε μας τόλεγες μωρή κουφάλα, γιατί όλο λες ότι θα κανονίσεις με τις άλλες και θα γαμήσεις όποια βρεις μπροστά σου και θα σκίσεις τα πρώτα κωλομέρια που θα πεταχτούν στο διάβα σου, μη χέσω Καζανόβα της ελεεινής μορφής, κι όλο πας και ξαναγυρνάς στη βεβαιότητα του τηγανιού σου και ρημάζεις και σαπίζεις κι έγινες αγνώριστος πια, δεν έχεις νεύρα κι ορμές και ζωή, μόνο κατηφής και υποταγμένος και σκύβεις το κεφάλι, ούτε ο Χατζηαβάτης νάσουν.
Δε σ' αντέχω άλλο, τράβα για ύπνο, τράβα ξανά και σούρσου να την παρακαλέσεις, αρκετά μου σκότισες τ' αρχίδια ρε πούστη για σήμερα, αύριο πάλι σε μένα θάρθεις και θα μού λες πάλι και ξανά και μανά τα ίδια, ίσως για να ξεσπάσεις, να ξαλαφρώσεις, λες και είμαι παπάς και μου ξεμολογιέσαι και δεν έχεις ακόμα καταλάβει, αρχιμαλάκα, το πιο απλό:
Ο έρωτας είναι σαν το χιόνι:
Θέλει πολλή προσπάθεια και κατάλληλες συνθήκες για να το στρώσει, και μόλις γίνει το πρώτο στρώμα ανθίζει κι είναι τρυφερό κι απαλό κι υπέροχο μέχρι να πολυκαιρίσει και να παγώσει και να πλάθεται δυσκολότερα κάθε ώρα κι έπειτα να λασπώσει και ν' αρχίσει να λιώνει αργά και βασανιστικά και να ενώνεται με τον κάθε άλλο βούρκο.
Άντε καληνύχτα, να πας στο καλό.